کد خبر: 2772

تاریخ انتشار: ۱۳۹۵/۱۰/۰۴ - ۱۴:۱۰

پهلوان علی محمد بلوچ ازخوشنوازان ” سروز ” بلوچستان

پهلوان علی محمد بلوچ ازخوشنوازان ” سروز ” بلوچستان،  منبعی موثق از سبک شعر وندی (در زبان بلوچی به موسیقی ردیف دستگاهی بلوچی شعر ” وندی ” گفته میشود) خنیاگری خارق العاده و از مهربانان و نیک اندیشان روزگار بودند. خبر فقدان یکی از زیباترین گل های این بوستان ، یعنی فاجعه یعنی حسرت ابدی […]

پهلوان علی محمد بلوچ ازخوشنوازان ” سروز ” بلوچستان،  منبعی موثق از سبک شعر وندی (در زبان بلوچی به موسیقی ردیف دستگاهی بلوچی شعر ” وندی ” گفته میشود) خنیاگری خارق العاده و از مهربانان و نیک اندیشان روزگار بودند.

خبر فقدان یکی از زیباترین گل های این بوستان ، یعنی فاجعه یعنی حسرت ابدی برای مردمانش یعنی سیاهترین رخداد روزگار ….
صدها سال نیاز است تا خنیاگرانی اینچنین برای ملتی ظهور کنند ، نسل ها میگذرد تا از خشک چوب و خشک پوستی بی جان زبان عشوه گری دلبری و طنازی گشوده شود ، نوای ساز او تنها موسیقی محض نبود بلکه هویت سرزمینی کهن و متمدن بنام بلوچستان و ایران بود …
واضح است که هنرمندان شاخص همچون درختانی حساس و ظریف می مانند که اگر افت زنده کش بی مهری و بی توجهی از انها زدوده نشود بی گمان بی موسم رهسپار منزلگه ابدی خواهند شد و هویت قوم و ملتی در زیر خروارها خاک دفن خواهد گشت …
متاسفانه چندی ست سفیران فرهنگی دیار مان در بی تفاوتی مسئولین و سکوت رسانه های استانی و ملی یکی پس از دیگری یا رخ در نقاب خاک میکشند و یا زنده اند و مهجور ، باید بدانیم که مرگ زنده داران هویت ، اندوهناک ترین درد جهان است اندوهی به وسعت ابدیت …
پهلوان علی محمد بلوچ مدتها با بیماری هایی مختلف درگیر بود و نهایتا تحملش به سرانجام رسید و جان بر آستان جانان تقدیم کرد ، صد افسوس که در سرزمین مان زندگی حافظان اصلی فرهنگ و هنر ، کم ارزش ترین مقوله است ، وا اسفا که هنرمندان زنده در بستری مسموم و نا امن نفس میکشند ، هنرمندانی که مجبورند برای امرار معاش خانواده ترک دیار کنند و یا محکوم به ماندن و زوال تدریجی …. یادش گرامی ونامش جاودان…. محمدعلی دلنواز (محمدحسنی) ۱۳۹۵/۱۰/۵

ارسال دیدگاه