?سلام ضمن معرفی خودتون، انگیزه شما از شروع تئاتر چیست؟
? مهرداد بهزادی هستم. متولد بیست و سوم فروردین یک هزارو سیصد و چهل نه در کشور کویت. 1349/01/23 – پدرم مهاجر به کویت بودند که در سن پنج سالگی بنده، دوباره به وطن خود، ایران برگشتند.
انگیزه بنده از شروع هنر نمایش، در ابتدا درسال دوم راهنمایی سال۱۳۶۵ تفریح و سرگرمی بود. ولی بلافاصله با تذکر و راهنمایی معلمینم، راه مطالعه را در پیش گرفتم و نگاهم به این هنر جدی تر شد.
?آغاز فعالیت های شما چگونه شکل گرفت؟
?برای اولین بار برای معلم هنرم، آقای محمدقاسم کوچک، یک اتود را بازی کردم که با تشویق حاضرین و ایشان مواجه شد و سپس توسط آقای عبدالحسین ورزنده – از کارمندان وقت اداره ارشاد کهنوج – در تابستان 1365 رسما وارد گروه نمایش اداره ارشاد کهنوج شدم. حاصل آن تابستان، بازی در نمایش “خون سبز” بود که آقای محمود وزیری نسب آن را کارگردانی کردند.
?عناوین آثار تئاتر که تاکنون ساخته اید برای مخاطبین ما بگویید.
?بازی در نمایش “تسخیر لانه جاسوسی” به نویسندگی و کارگردانی آقای محمود وزیری نسیب…
سپس با بازی در نمایش “قصه رامین” به نویسندگی و کارگردانی خودم، در سال 1369 وارد جشنواره تئاتر دانش آموزی استان کرمان، شدم.
با مهاجرت به آبادان در سال 1370 فصل نوینی در زندگی هنری بنده شکل گرفت. موفق شدم در سه دوره جشنواره شهرستانی تئاتر آبادان با نمایشنامه های “آنها هرگز نخواهند مرد” و ” مویه ی مو” و “شادغمنامه ی چوپان دروغگور” به عنوان نمایشنامه نویس و کارگردان، شرکت نمایم. ضمن این که تا سال 1375 که دوباره به کهنوج برگشتم، در نمایش های دوست خوبم، آقای “عبدالرضا سواعدی” بازی کردم.
در سال1375با راه اندازی انجمن نمایش شهرستان کهنوج، به عنوان رییس این انجمن به مدت بیست سال  فعالیت نمودم…
که حاصل کارهای نویسندگی و کارگردانی تئاترم در کهنوج، تا این زمان، اجرای مجدد “شادغمنامه چوپان دروغگو”، “پدرها پسرهای شان را دوست دارند!”، “چهره به چهره”، “فرزندان خورشید”، “پنهان زیر نیمکت” و “دلدادگی” می باشد.
ضمن این که در این سال ها به عنوان مدرس هنر “داستان نویسی”، “نمایش – بازیگری، کارگردانی، نمایشنامه نویسی و طراحی نور، صحنه و لباس -” و فیلمبرداری و عکاسی نیز فعالیت نموده ام.مهرداد بهزادی

برای آماده شدن یک تئاتر خوب چه قدر زمان به خود اختصاص داد؟
?برای آماده سازی یک تئاتر خوب و قابل قبول، بین سه ماه تا یک سال باید وقت گذاشت. البته در کهنوج، درستش شش ماه تا هشت ماه است. بستگی به شرایط همکاری و آماده سازی هنرمندان و نیز، حجم نمایشنامه.
?در حال حاضر جایگاه تئاتر را چگونه می بینید؟
?جایگاه هنر تئاتر در جنوب کرمان، با همه ی تلاشی که دوستان عزیز داشته اند – با توجه به امکانات کم مکان و شرایط آموزشی نه چندان خوب، باید گفت که معجزه می کنند. زیرا بدون شک در مرکز استان و تهران، هیچ گروهی با چنین شرایطی کار نمایش را انجام نمی دهد. آخر مگر دیوانه اند. ولی ما هستیم. خدا می داند که گاه این جنون کار در چنین شرایطی را به حد اعلا هم می رسانیم. چون امیدواریم. به هر حال پیشرفت تئاتر جنوب را که نمی شود، انکار کردمهرداد بهزادی
?تجربه ها و خاطرات خودتون را بگویید.
?بزرگ ترین تجربه ی من در تئاتر، رسیدن به این فکر است که: تا می توانم مستقل کار کنم… مستقل کار کنم… و مستقل کار کنم. زیرا وابستگی به دولت ها، فقط انرژی ما را هدر می دهد. اگر یاد بگیریم با برنامه پیش برویم و در کنار آموزش، تولید آهسته و پیوسته، تا حصول به نتیجه ی مطلوب که اجرایی عمومی هر نمایش است.
?در تئاتر و کارگردانی چه هدفی را دنبال می کنید؟
?در تئاتر، اتفاق عجیبی هست که من اسمش را گذاشته ام “سازش انرژی”. این سازش انرژی چیست؟
سازش انرژی یعنی کار بر روی خود تا رسیدن به پتانسیلی که ما آماده می شویم برای ورود به جامعه، قبل از این که کار نمایش خود را بر روی صحنه ببریم. زیرا نفس هنر تئاتر ایجاد ارتباط است. و تا هنرمند تئاتر به درستی بر روی خود کار نکند، هرگز نمی تواند برای ایفای وظیفه ای که در این هنر، برایش در نظر گرفته شده است، ظاهر شود. و مطلب بعد، کارگردان و یا نمایشنامه نویس، تجربه ای را در زندگی خود کسب نموده که تلاش می کند، آن تجربه را با دیگران به اشتراک بگذارد.
?در بازی و کارگردانی باید چه نکاتی را رعایت کرد؟
?همان طور که در پاسخ به شماره ده بیان شد، ابتدا تلاش برای خودسازی و سپس به اشتراک گذاردن تجربه ی شخصی و با گروه اجرا کنندگان، وضعیتی جمعی به خود گرفته است. در ادامه این فنون و تکنیک های نمایشی هستند که به کار می آیند.