کد خبر: 9644

تاریخ انتشار: ۱۳۹۶/۰۹/۲۷ - ۱۵:۳۳

عباس آسکانی رتبه : ۲ منطقه سه کنکور ۱۳۹۴ رشته : ریاضی و فیزیک دانشگاه صنعتی شریف رشته مهندسی برق

  ✔️ *تا این تاریخ هنوز رتبه عباس رو در گروه ریاضی در این استان کسی کسب نکرده است*✔️ هیچ موفقیتی بدون تلاش به دست نمی آید به نام حضرت دوست…. که هرچه داریم از اوست. «دوستان سلام»: جناب آقای اسکانی سلام؛ عرض ادب و احترام خدمت شما بزرگوار، به جمع صمیمی دوستان سلام خوش […]

 

✔️ *تا این تاریخ هنوز رتبه عباس رو در گروه ریاضی در این استان کسی کسب نکرده است*✔️
هیچ موفقیتی بدون تلاش به دست نمی آید به نام حضرت دوست…. که هرچه داریم از اوست.

«دوستان سلام»:
جناب آقای اسکانی سلام؛ عرض ادب و احترام خدمت شما بزرگوار، به جمع صمیمی دوستان سلام خوش امدید.
عباس آسکانی:
سلام بر همه ی عزیزان

«دوستان سلام»:
در ابتدا دلایل این کسب موفقیت از نظر خودتون چی بودند؟

عباس آسکانی :
من هم عرض سلام و ادب دارم خدمت همه‌ی دوستان بزرگوار. ممنون از همه‌ی شما عزیزان. از مهم‌ترین دلایل موفقیت می‌تونم به تلاش و پشتکارم و برنامه‌ریزی دقیق و هدف داشتن‌ام اشاره کنم.

«دوستان سلام»:
آیا از همان ابتدای تحصیل، شما در مدارس نمونه و تیزهوشان مشغول به تحصیل بوده‌اید؟

عباس آسکانی:
من دوران دبستان و راهنمایی را در روستا بودم و از سال اول دبیرستان تا الان در دبیرستان دانشگاه مشغول به تحصیل شدم.

«دوستان سلام»:
رشته و دانشگاهی را برای انتخاب مدنظر دارید؟ اگر آره، این رشته محل را چطور انتخاب کردید؟ از چه زمانی در ذهن‌تان نقش بست؟ اگر از قبل در ذهن داشتید؛ در تلاش‌تان برای بیشتر و بهتر خواندن و دانستن چقدر نقش داشته است؟

عباس آسکانی:
من از سال دوم دبیرستان که نحوه‌ی مطالعه‌ام رو کنکوری کرده بودم و در آزمون‌های قلم‌چی شرکت می‌کردم برق رو مد نظرم داشتم. مسلماً این انتخاب در روند انتخاب دروس و کسب آمادگی نقش زیادی داشت.

«دوستان سلام»:
آیا این حرف درسته که در بین راه و در سال گذشته قدری از درس خواندن فاصله گرفته بودید و خستگی به سراغ‌تان آمده بود؟ چطور بر آن غلبه کردید؟

عباس آسکانی:
من از کسب رتبه‌ی مناسب برای قبولی در رشته‌ی برق دانشگاه شریف مطمئن بودم اما به بهبود رتبه‌ام می‌اندیشیدم ولی من تو ترم دوم سال سوم افت نداشتم بلکه پیشرفت داشتم بطوری‌که در آزمون‌های آن قسمت از سال سوم در دو آزمون پی‌درپی رتبه‌ی ۳۹ کشوری را در آزمون قلم‌چی کسب کردم.

«دوستان سلام»:
آیابرای دانش‌‌آموزان، برخی دروس عمومی ایجاد دل‌زدگی می‌کنند؟ آن منبع که در بالا از زبان‌اش خستگی شما را مثال زده بودم، گفته بود که شما فقط به دروس تخصصی علاقه داشتید و دروس عمومی خسته‌تان می‌کرد.

عباس آسکانی:
نه اتفاقاً من در درس‌های عربی و دین و زندگی بسیار قوی بودم به طوری‌که در ۸۰٪ آزمون‌ها عربی ۱۰۰٪ می‌زدم، البته در کنکور نیز دین و زندگی را ۹۵٪ و عربی را ۹۰٪ زدم.

«دوستان سلام»:
به نظر شما وسایل و امکانات کمک‌آموزشیِ خارج از حوزه‌ی محل تحصیل کمک چندانی به رشد یک محصل می‌کنند؟ یا باید به کتاب‌ها و امکانات آموزشی مدارس اکتفا کرد و این موفقیت بخش عمده‌ای از ان ذاتی بوده و اکتسابی نیست؟
عباس آسکانی:
البته باید عرض کنم که استعداد ذاتی یک نقش بسیار کلیدی‌ای را بازی می‌کند به طوری‌که بعضی‌ها بسیار تلاش می‌کنند اما نتیجه‌ی دلخواه را کسب نمی‌کنند، الآن کتاب‌های کمک‌آموزشی برای کنکور، رشد بسیاری داشته به طوری‌که من در ۸۰٪ درس‌ها از این کتاب‌ها به جای دبیر استفاده می‌کردم.
«دوستان سلام»:
مدیر، دبیر و مدرسه و … و مدارس خاص مثل همین دبیرستان دانشگاه تا چه اندازه‌ای در پیشرفت شما نقش داشته است؟
عباس آسکانی:
دبیرستان دانشگاه یقیناً در پیشرفت دانش‌آموزان مفید است؛ اما به قدری قوی نیست که بتواند یک دانش‌آموز بسیار قوی را اغنا کند، اما برای دانش‌آموزان متوسط ۱۰۰٪ مفید خواهد بود. من از دبیران پروازی‌ای که واقعاً تأثیرگذار بودند، به خصوص در درس‌های عربی، دینی، فیزیک و ریاضیات (جبر و گسسته و هندسه تحلیلی) تشکر ویژه دارم. هم‌چنین از آقای انصاری مدیر دبیرستان دانشگاه به خاطر حمایت‌های‌شان واقعاً ممنون‌ام.

«دوستان سلام»:
الگویی هم داشتید؟ از میان فامیل یا شهروندان؟

عباس آسکانی:
خیر من الگویی نداشتم. الگوهای من رتبه‌های برتر کنکور سال‌های قبل بودند که از شهرهای دیگر کشور بودند. البته نه به آن معنای واقعی که بتوان نام الگو بر آن‌ها نهاد.

«دوستان سلام»:
برادران‌تان که قبل از شما در دانشگاه‌های تهران و اصفهان درس می‌خواندند آیا تأثیری نداشته و الگو نبودند؟

عباس آسکانی:
برادران من تأثیر در افزایش روحیه‌ی من داشتند و حمایت و تشویق می‌کردند اما الگویی برای من نبودند اگر آزمونی را خراب می‌کردم به من دلداری می‌دادند.

«دوستان سلام»:
لطفاً معدل‌تون رو هم بگین و این‌که تأثیر معدل کتبی نهایی را چطور می‌بینید و چقدر در رتبه‌ی شما تأثیرگذار بود ؟

عباس آسکانی:
معدل من ۱۹/۹۰ بود. به نظر بنده تأثیر به سزایی در رتبه‌ی دانش‌آموزان دارد زیرا که ۲۵٪ نمره‌ی اخذ شده در کنکور را تشکیل می‌دهد که این خود نشان دهنده‌ی میزان اهمیت بالای آن است. از آنجا که من در تمام دروس اختصاصی نمره‌ام ۲۰ شده بود تقریباً ۲۵٪ را کامل دریافت کرده بودم، البته رقیبان من نیز بدون شک معدل‌های‌شان تقریبا‌ً در همین حدود بود که این امر عملاً تأثیر معدل را در رقابت خنثی می‌کرد، یعنی رقابت در اصل سر جلسه‌ی کنکور بود. جا دارد در همین‌جا از برادران‌ام حسین و حسن تشکر کنم که نقش به سزایی در شکل‌دهی اهداف من داشتند. آن‌ها همیشه حامی و پشتیبان‌ام بوده‌ و بر من نظارت داشته‌اند. من تاثیر معدل را برای دانش‌آموزی که در حدود رتبه‌ی زیر هزار باشد بسیار بالا می‌بینم به طوریکه باعث شد رتبه‌ی اکتسابی برادرم حسن، نسبت به رتبه‌ای که می‌توانست بدون تأثیر معدل بیاورد را دو برابر کرد.

«دوستان سلام»:
عباس جان، بزرگترین آرزویت در زندگی چیست؟ و به نظرت شما الآن خودتان را آدم موفقی می‌دانید؟
عباس آسکانی:
نه اصلاً، من در ابتدای راه هستم و به نظر خودم کار بسیار مهمی انجام نداده‌ام. اگر چه این کار برای افراد دیگر بسیار ارزش‌مند باشد؛ زیرا من در اغلب آزمون‌ها بهتر از سطح کنکورم بوده‌ام و کنکور برای من یک امتحان متوسط رو به پایین بود، من در آزمون‌های طول سال، اکثراً در حدود رتبه‌ی بیست یا سی کشوری بودم اما در کنکور رتبه‌ی شصت کشوری را کسب کردم.
«دوستان سلام»:
عباس جان شنیده‌ای که تعداد نخبگانی که در همین بلوچستان درس خوانده و رشد کردند، ولی وقتی به عنوانی یا مقامی دست پیدا کردند جذب شهرها و حتی کشورهای دیگر شدند کم نیست؟ وقتی درس‌ها تموم شد و مدارک و مدارج عالیه را طی و کسب کردی، به بلوچستان برخواهی گشت تا افرادی مانند خودت را تربیت کنی؟
عباس آسکانی:
در واقع آرزو نه بلکه باید گفت هدف. اگر موقعیت‌اش پیش بیاید، حتماً.
«دوستان سلام»:
دین شما به جامعه چیست ؟ جامعه‌ای که رشته‌های تخصصی و کلیدی زیادی را نیاز دارد؟ تا بحال در این زمینه فکر کرده‌ای؟

عباس آسکانی:
من به خدمت به جامعه و مسایل مربوط به آن زیاد فکر نکرده‌ام زیرا سخت مشغول درس خواندن بوده‌ام.
«دوستان سلام»:
این را ضعف نمی‌دانی؟

عباس آسکانی:
نباید شما از من که تازه از قید کنکور رها شده‌ام انتظار فکر گردن به این مسایل را داشته باشید!

«دوستان سلام»:
گفتی از دوم دبیرستان رشته‌ی تحصیلی و دانشگاه محل تحصیل‌ات را انتخاب کرده بودی، اما نگفتی این رشته و دانشگاه کدام‌اند؟

عباس آسکانی:
رشته‌ی برق و نیرو؛ دانشگاه صنعتی شریف.

«دوستان سلام»:
خبر داری این رشته‌ای که می‌گویی انتخاب کرده‌ای همین الآن هم تقریباً اشباع شده و فارغ‌التحصیلان بیکاری با این مدرک وجود دارند؟ چرا رشته‌ای دیگر نه، مثل مکانیک؟

عباس آسکانی:
اشباع بودن برای افرادی که کاربلد و متخصص باشند معنایی ندارد. از طرفی با توجه به پرس و جوهای من از افراد دیگر برق تاپ‌ترین رشته‌ی دانشگاهی در حوزه‌ی فنی مهندسی است، اگر چه مکانیک هم عالی است.

«دوستان سلام»:
با چه اشخاصی برای انتخاب رشته محل انتخابی‌ات مشورت کرده‌ای؟
عباس آسکانی:
امروز من با مهندس دژکام، رتبه‌ی سوم در منطقه سه در سال ۱۳۷۶ دیداری داشتم؛ و هم چنین باز هم دیدار خواهم داشت و از تجربه‌ی ایشان استفاده خواهم کرد.

«دوستان سلام»:
بجز کتاب درسی و درس خواندن، مطالعه‌ی سایر کتاب‌ها، نقاشی و خط و موسیقی و … یا تفریحات و ورزش، و … در زندگی روزمره‌ات جایی داشتند؟ ۲
عباس آسکانی:
در سال کنکورم من تفریحات را تا جایی که می‌توانستم کم کردم؛ البته من خوابگاهی بوده‌ام.
«دوستان سلام»:
«من خوابگاهی بودم» یعنی چی؟ در برنامه‌ریزی شما نقش داشت؟
عباس آسکانی:
از آن‌جا که من در فضای خوابگاه بیشتر به درس مشغول بودم تا در خانه، و جو خوابگاه درسی‌تر بود. البته من اتاق ویژه و جداگانه‌ای داشتم.
«دوستان سلام»:
چون معدل‌ات بالا بود اتاق جدا داشتی یا برای بقیه هم میسر بود؟
عباس آسکانی:
بقیه هم اتاق برای مطالعه داشتند اما من از اقای انصاری برای خواب هم این اتاق را گرفتم که اتاق کلی من باشد.

«دوستان سلام»:
درس‌ها برایت جذاب بودند یا به اجبار و برای رتبه آوردن می‌خواندی؟
عباس آسکانی:
اغلب درس‌ها برایم جذاب بودند اما در درس‌های عمومی بعضی از آنها مانند قسمت‌هایی از ادبیات برایم بسیار جذاب نبودند و برای کنکور آن‌ها را مطالعه کردم اما من تمام درس‌های تخصصی را با رغبت تمام مطالعه می‌کردم و چون قوی بودم از مطالعه نیز لذت می‌بردم.
«دوستان سلام»:
درانتخاب رشته‌ی دانشگاهی علاقه را ترجیح میدهید یا بازارکار را؟
عباس آسکانی:
هم علاقه هم بازار کار. بیشتر پیشرفت و ترقی برای من مهم است. جایی که بتوان استعدادها را بروز داد.

«دوستان سلام»:
عباس جان، از کدام کمبود در راه درس خواندن ناراحت بودی و ایرانشهر را با شهرهای برخوردار مقایسه کرده و با خود گفتی: … اگر در تهران بودم الآن … ؟
عباس آسکانی:
از کمبود امکانات می‌توان به کمبود دبیر، نداشتن فضای اموزشی و مانند این‌ها اشاره کرد.
«دوستان سلام»:
دوست داشتی در شهرهای بزرگ و برخوردار درس خوانده بودی؟
عباس آسکانی:
مناطق دو یا یک، از منطقه‌های دیگر امکانات بیشتری دارند اما باید این را هم در نظر گرفت که رقابت در مناطق دیگر شدیدتر است و قبولی سخت‌تر؛ یعنی کم‌تر بودن رقابت در منطقه‌ی سه و قبولیِ آسان‌تر یکی از مزیت‌های ایرانشهر است.

«دوستان سلام»:
نداشتن اماکن علمی در شهر مانند کتابخانه‌ی عمومی، پارک فن‌آوری و مانند آن شما را ناراحت نمی‌کرد؟

عباس آسکانی: نه.

«دوستان سلام»:
عباس عزیز برای دانش‌آموزان متوسطه که الآن شما برای آن‌ها الگو شده‌ای چه پیامی دارید؟
عباس آسکانی:
من می‌خواهم بگویم که هیچ موفقیتی بدون تلاش بدست نمی‌آید. «بقدرالکد تکتسب المعالی / من طلب العلی سهر الیالی» پس دانش‌آموزان عزیز باید در وهله‌ی اول پشتکار داشته باشند و در وهله‌ی دوم باید اگاهی‌های خود را از مسیر کنکور و مسائل آن ارتقاء دهند که این از طریق استفاده از تجارب و مشاورین امکان‌پذیر است و بس. در ابتدا باید برای خود هدفی داشته باشند که متناسب با آن هم باید تلاش کنند. از طرفی دیگر با برنامه‌ریزی پیش بروند و در آزمون‌های آزمایشی شرکت کنند و به طور مرتب برنامه‌ی راهبردی آن را اجرا کنند و برای هر روز خود باید برنامه داشته باشند؛ و با ذهنی شفاف پیش بروند و هرگز در مسیر حرکت خود ناامید نشوند و بدانند اگر تلاشی کرده‌اند، صددرصد خداوند عادل پاسخ و مزد تلاش‌شان را خواهد داد.
«دوستان سلام»:
عباس جان برای شما آرزوی توفیقات بزرگ داریم و از این‌که با صبر و صداقت تک‌تک سئوالات‌مان را پاسخگو بوده‌ای سپاسگزارم.

عباس آسکانی:
ممنون و تشکر از همه ی عزیزانی که تبریک گفتند آرزوی توفیق و موفقیت بیشتر برای مردم بلوچستان را دارم و امیدوارم که در آینده نیز شاهد رشد و بالندگی این منطقه و کسب رتبه‌های خوب توسط دانش‌آموزان عزیز باشیم، و در پایان از همه‌ی عزیزان پوزش می‌طلبم و همه‌ی شما را به خداوند منان می‌سپارم.

ارسال دیدگاه